MILANO · DAL 1912
جیمبالی
La Cimbali
برندی که مردم، اسپرسو را به نامِ او سفارش می‌دادند
تعمیر و سرویسِ دستگاه‌های جیمبالی در کارگاهِ اسپرسو تکنیک کاظم‌پور (شیراز)
مس گری که برای ماشین‌های دیگران قلب می‌ساخت
سال ۱۹۱۲ بود. در قلبِ میلان، در خیابانِ Via Caminadella پلاکِ ۶، مردی به نامِ Giuseppe Cimbali — مس گری متخصصِ تأسیساتِ آبی — کارگاهی فقط ۳۰ متری باز کرد. او و دو کارگرش دیگ‌های مسیِ کوچکی می‌ساختند برای اختراعِ تازه‌واردی که داشت بارهای ایتالیا را تسخیر می‌کرد: ماشینِ اسپرسو. هجده سالِ تمام، جوزپه برای دستگاه‌هایی که نامِ دیگران را بر پیشانی داشتند، «قلب» می‌ساخت.
اوایلِ دههٔ ۱۹۳۰ ورق برگشت: کارگاه به Via Savona منتقل شد و جوزپه شرکتِ مشتری‌اش SITI — سازندهٔ ماشین‌های اسپرسو — را خرید و «Ditta Giuseppe Cimbali» متولد شد: سازه‌های مسی، ماشین‌های قهوه و ساتوراتورهای گازدار. در سالِ ۱۹۳۰ نخستین ماشینِ ستونیِ او با نامِ Rapida از راه رسید؛ دیگِ عمودی، سوختِ هیزم و زغال، و برندی که کم‌کم «LaCimbali» شد. ایتالیایی‌ها آن را «لا چیمبالی» تلفظ می‌کنند؛ در ایران اما همه «جیمبالی» صدایش می‌زنند.
❞
لاچیمبالی یعنی قهوهٔ الهی؛ پس به‌جای قهوه، یک «چیمبالینو» سفارش بدهید.
— آگهیِ رادیوییِ لاچیمبالی، ایتالیا، دههٔ ۱۹۵۰
این شعار، اوجِ یکی از نبوغ‌آمیزترین کارزارهای تبلیغاتیِ تاریخِ قهوه بود. پس از جنگِ جهانی، Albadoro (۱۹۴۵) با دو دیگِ مستقل، نخستین گرم‌کنِ فنجانِ سرخود و گروپ‌هایی که برای اولین‌بار در جلوی دستگاه نشستند، کارِ باریستا را متحول کرد؛ و با آمدنِ برق و اهرم، مدل‌های Ala، Gioiello و Brillante «کرما» را به فنجان آوردند. نسلِ دومِ برادرانِ چیمبالی ون‌هایی را تجهیز کردند که سراسرِ ایتالیا می‌چرخیدند و به رهگذران «چیمبالینو»ی رایگان می‌دادند — تا جایی که مردم به‌جای «یک قهوه»، «یک چیمبالینو» سفارش می‌دادند. Maurizio Cimbali، نوهٔ بنیان‌گذار و رئیسِ کنونیِ گروه، به یاد می‌آورد که در آغازِ دههٔ ۵۰ قهوه نوشیدنی‌ای بلند، تیره و کمی سوخته بود — و ماشین‌های اهرمی همه‌چیز را عوض کردند.
روزی که بزرگ‌ترین رقیب، هم‌خانواده شد
دهه‌ها، دو غولِ میلانی روبه‌روی هم ایستاده بودند: چیمبالی و Faema — شرکتی که Carlo Ernesto Valente در ۱۹۴۵ بنیان گذاشت و خالقِ گروپِ افسانه‌ایِ E61 بود. سال ۱۹۹۵، در چرخشی تاریخی، چیمبالی رقیبِ اصلی‌اش را در یک مزایده خرید و نامِ شرکت به Gruppo Cimbali تغییر کرد؛ رقابتِ نیم‌قرنی به هم‌خانوادگی رسید.
گروه به این هم قانع نشد: در ۲۰۰۹ آسیاب‌سازِ بولونیایی Casadio و سازندهٔ ماشین‌ظرفشوییِ حرفه‌ای Hemerson را خرید و در دسامبرِ ۲۰۱۷، برندِ خاص‌پسندِ سیاتلی Slayer را. امروز گروه چیمبالی از مقرش در Binasco (حومهٔ میلان) با چهار کارخانه — سه در ایتالیا و یکی در سیاتل — حدودِ ۷۰۰ کارمند و بیش از ۷۰۰ توزیع‌کنندهٔ خدمات، یکی از بزرگ‌ترین امپراتوری‌های قهوهٔ حرفه‌ایِ جهان است.
ماشین‌هایی که افسانه شدند
Pitagora — تنها اسپرسوسازِ برندهٔ «کامپاسو دُرو»
در ۱۹۶۲، برادرانِ معمار Achille و Pier Giacomo Castiglioni بیش از یک سال در کنارِ خطِ تولید کار کردند تا Pitagora متولد شود: نخستین استفاده از استیلِ ضدزنگ، رنگ و چاپِ سیلک در یک اسپرسوساز، با خطوطی ساده و مدرن. نتیجه، جایزهٔ Compasso d’Oro بود — معتبرترین نشانِ طراحیِ صنعتیِ جهان — و Pitagora تا امروز تنها ماشینِ قهوهٔ تاریخ است که آن را برده. همین فرمِ ماژولار، درِ تولیدِ سریِ صنعتی را هم به روی چیمبالی گشود.
M15 و M20 — تولدِ شیرِ برقی
اوایلِ دههٔ ۷۰ و با طراحیِ Rodolfo Bonetto، بدنهٔ M15 تنها از شش المانِ ساختاریِ اصلی ساخته شد و در سه نسخهٔ هیدرولیک، اهرمی و تزریقِ مستقیم عرضه شد. اما میراثِ بزرگش چیزِ دیگری بود: چیمبالی با M15 برای نخستین‌بار «شیرِ برقی» (Electrovalve) را به اسپرسوساز آورد — همان قطعه‌ای که امروز قلبِ فرمانِ هر دستگاهِ مدرن است. در M20 هم کنترل‌ها و بخشِ برق به پایهٔ دستگاه منتقل شد تا کارِ باریستا ارگونومیک‌تر شود.
M100 و سلسلهٔ M — از موزه تا کافه‌های ایران
برای صدسالگی در ۲۰۱۲، استودیوی Valerio Cometti + V12 Design پرچم‌دارِ M100 را آفرید: بویلرهای قهوهٔ مستقلِ ترموکنترل با آبِ پیش‌گرم (سیستم GT)، تنظیمِ فشارِ آبِ استخراج (HD)، Smart Boiler، صفحهٔ لمسی و Turbosteam Milk4. و در کنارِ این مجسمهٔ فناوری، اسب‌های کاریِ سلسلهٔ M — از M21 Junior تا M32 و M39 — همان‌هایی هستند که ستون‌فقراتِ کافه‌های ایران را ساخته‌اند؛ M39 TE حتی Wi-Fi و بلوتوث هم دارد.
فناوری‌هایی که استاندارد شدند
در ۱۹۵۵، Granluce با گروپِ هیدرولیک بارِ سنگین را از دوشِ باریستا برداشت و پای چیمبالی را به بازارهای خارجی باز کرد. در ۱۹۶۹، Superbar نخستین ماشینِ سوپراتوماتِ ساخته‌شده برای بارها بود؛ بعدها ET نخستین ماشینِ الکترونیکیِ برند شد و در دههٔ ۸۰، سری‌های M30 و M31 و M32 با ریزپردازنده و روشن/خاموشِ خودکار، بحثِ امروزیِ «صرفه‌جویی انرژی» را دهه‌ها زودتر پیش‌بینی کردند.
و امضای شیریِ میلانی‌ها: Turbosteam. بخارزنِ خودکاری که در نسخهٔ Milk4 چهار بافتِ متفاوتِ شیر — از شیرِ گرمِ بی‌کف تا فومِ غلیظ — را با یک لمس و بدونِ خطای انسانی تحویل می‌دهد؛ فناوری‌ای که کاپوچینوی یک‌دست را از هنرِ فردی به استانداردِ تکرارپذیر تبدیل کرد.
چند روایتِ خواندنی
★ تلگرافِ اعلامِ جایزهٔ کامپاسو دُروی Pitagora را شخصِ Pininfarina — اسطورهٔ طراحیِ خودروی ایتالیا — امضا کرده بود؛ و در متنِ داوری صراحتاً از «ساده‌سازیِ استفاده و تعمیر و نگه‌داری» تقدیر شده بود. دستگاهی که حتی جایزهٔ طراحی‌اش را تا حدی مدیونِ تعمیرپذیری است.
★ گروه چیمبالی در صدسالگی‌اش، MUMAC را در بیناسکو افتتاح کرد: بزرگ‌ترین نمایشگاهِ دائمیِ ماشین‌های اسپرسوی جهان با ۲۰۰ قطعه و ۱۰۰ دستگاهِ به‌نمایش‌درآمده از کلکسیون‌های Maltoni و چیمبالی، در شش سالن از ۱۹۰۰ تا امروز — به‌همراهِ یک آکادمیِ رسمیِ آموزشِ قهوه.
★ تلفظِ درستِ ایتالیاییِ برند «لا چیمبالی» است؛ اما «جیمبالی» در ایران چنان جا افتاده که خودِ بازار هم همین را می‌گوید — نامی متفاوت، برای همان کیفیتِ میلانی.
ساخته‌شده برای دهه‌ها کار
از Pitagora که با بدنه‌های استانداردِ مشترک در سایزهای مختلف ساخته می‌شد تا M15 با فقط شش المانِ ساختاری، سادگیِ سرویس در DNA چیمبالی است. برای ما در اسپرسو تکنیک این یعنی یک واقعیتِ روزمره: قطعاتِ جیمبالی — از واشرِ هدگروپ و شاور تا شیرِ برقی، پمپ و برد — به‌خوبی در دسترس‌اند و یک M32 یا M39 با جنرال‌سرویس و رسوب‌زداییِ منظم، به‌راحتی از مرزِ بیست‌سالگی عبور می‌کند؛ نمونه‌هایش هر هفته روی میزِ کارگاهِ ما هستند.
برگهٔ شناسنامه
بنیان‌گذار: Giuseppe Cimbali (جوزپه چیمبالی)
نخستین دستگاه: ۱۹۳۰ (با نامِ Rapida)
کشور و مقر: Binasco، میلان، ایتالیا
مالکیت: خانوادگی — نسلِ سومِ خانوادهٔ چیمبالی (برادران Maurizio و Gabriele)؛ گروهِ چیمبالی مالکِ Faema، Casadio، Slayer و Hemerson
فناوریِ امضا: گروپِ هیدرولیک، شیرِ برقی (M15)، Turbosteam Milk4، سیستمِ حرارتیِ GT، Smart Boiler
مدل‌های پرچم‌دار: Pitagora، M15، M21، M32، M39، M100
شهرت: از بزرگ‌ترین سازندگانِ اسپرسوسازِ حرفه‌ایِ جهان و محبوب‌ترین برندِ کافه‌های ایران
اسپرسو تکنیک کاظم‌پور (espressotechnic.ir) یک ارائه‌دهندهٔ مستقلِ خدماتِ تعمیر و فروشِ قطعاتِ اسپرسوساز است و وابسته به برند La Cimbali یا گروه Cimbali و موردِ تأییدِ رسمیِ آن‌ها نیست. تمام نام‌ها و نشان‌های تجاری متعلق به صاحبانِ آن‌هاست و صرفاً برای شناسایی و اهدافِ آموزشی به‌کار رفته‌اند.
